Przeznaczenie pomieszczeń wymusza konieczność zapewnienia odpowiedniego komfortu użytkowania podłogi na gruncie. Straty ciepła z budynku do gruntu wynoszą ok. 15-20 % strat w ogólnym bilansie cieplnym, dlatego też umiejętność poprawnego projektowania izolacji termicznej podłóg na gruncie jest konieczna.
Podłoga na gruncie jest szczególnym rodzajem przegrody, ponieważ jest w ciągłym kontakcie z zawilgoconym środowiskiem, a co za tym idzie jest narażona na zagrożenia z tym związane. W budynkach podpiwniczonych często wykorzystuje się pomieszczenia piwnic bezpośrednio stykające się z gruntem do celów użytkowych. Coraz częściej, także z powodów ekonomicznych, buduje się budynki bez podpiwniczenia, gdzie podłoga na gruncie jest jednocześnie podłogą kondygnacji mieszkalnej.
Zgodnie z obowiązującym Prawem Budowlanym budynki powinny być projektowane, budowane i użytkowane w sposób zapewniający oszczędność energii i odpowiednią izolacyjność przegród. Oznacza to, że istnieje konieczność stosowania izolacji termicznej pod powierzchnią podłogi posadowionej bezpośrednio na gruncie. Decyzja o doborze grubości izolacji jest wynikiem wymagań, ale zależy również od właściciela budynku i projektanta, który powinien wziąć pod uwagę przeznaczenie i sposób ogrzewania takich pomieszczeń, jak również zasadę racjonalnego zużycia energii oraz ewentualne oszczędności, jakie płyną z optymalnego doboru grubości izolacji.
Izolacja termiczna przy zastosowaniach w konstrukcji podłogi na gruncie musi charakteryzować się przede wszystkim: wysoką wytrzymałością na naprężenia wywołane obciążeniami użytkowymi i własnymi układu; odpowiednimi właściwościami termicznymi; stabilnością wymiarów.
Ze względu na umiejscowienie izolacji termicznej w konstrukcji podłogi na gruncie wyróżnia się kilka rozwiązań tego typu przegrody. Zastosowanie któregoś z tych wariantów uzależnione jest od konstrukcji budynku, jego przeznaczenia i rodzaju termoizolacji.
wysoką wytrzymałością na naprężenia wywołane obciążeniami użytkowymi i własnymi układu;
